این اولین باری نیست که تنظیمکنندگان مقررات و محققان، میزان قرارگیری خدمه پرواز در معرض تشعشعات را به عنوان حوزهای که نیاز به نظارت قویتر دارد، اعلام کردهاند.
در ژوئن ۲۰۲۶، گزارشی از آکادمیهای ملی، که به درخواست کنگره و تحت قانون تمدید مجوز FAA در سال ۲۰۲۴ تهیه شده و توسط FAA حمایت مالی میشود، به این نتیجه رسید که رویکرد فعلی این آژانس برای ردیابی و اطلاعرسانی در مورد خطر تشعشعات کیهانی «ناهماهنگ و ناکافی» است.
در آن گزارش توصیه شده بود که تشعشعات کیهانی در حین پرواز به عنوان یک خطر شغلی در نظر گرفته شوند، از جمله بهبود ردیابی میزان مواجهه، آموزش شفافتر خدمه و راهبردهای عملی برای مدیریت دوز تجمعی تشعشعات در طول دوران حرفهای، به ویژه برای خدمه باردار.
این موضوع در موارد فردی نیز مطرح شده است. در نوامبر ۲۰۲۳، سازمان خدمات جبران خسارت و رفاه کارگران کره جنوبی حکم داد که مرگ ناشی از سرطان یک مهماندار ۵۳ ساله خطوط هوایی کره، مستقیماً با قرار گرفتن در معرض تشعشعات کیهانی در طول ۲۵ سال فعالیت حرفهای او مرتبط بوده است، که بخش عمدهای از آن در مسیرهای طولانی به آمریکای شمالی و اروپا که از قطب شمال، منطقهای با سطوح تشعشعات کیهانی نسبتاً بالاتر، عبور میکرده است.
دادههای کمیسیون ایمنی و امنیت هستهای کره جنوبی نشان میدهد که خدمه پرواز در آنجا بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به طور متوسط در معرض حداکثر میزان تشعشعات ۵.۴۲ میلیسیورت در سال قرار داشتهاند که بیش از پنج برابر حد مجاز استاندارد ۱ میلیسیورت برای عموم مردم است.
شرکت هواپیمایی کره در آن زمان اعلام کرد که دادههای مربوط به میزان قرارگیری در معرض تشعشعات را به طور دقیق مدیریت میکند و به اعضای خدمه اجازه میدهد تا میزان قرارگیری خود در معرض تشعشعات را به صورت ماهانه بررسی کنند.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.